در ساخت‌وساز، وسوسه‌ای همیشگی وجود دارد که فکر کنی اگر خودت همه چیز را کنترل کنی، نتیجه بهتر می‌شود. اما یک پروژه ساختمانی، پیش از آنکه بتن و آهن باشد، منظومه‌ای از آدم‌ها، انتظارها، رابطه‌ها و عدم‌قطعیت‌هاست.

آناهیتا یکی از پروژه‌هایی بود که مرا با یکی از دشوارترین مفاهیم حرفه‌ای روبه‌رو کرد: «ارزان‌تر ساختن» الزاماً به معنای «بهتر ساختن» نیست. ممکن است یک تصمیم، سود کوتاه‌مدت را افزایش دهد، اما اگر دوام را بکاهد، هزینه آن سال‌ها بعد به ساکنان منتقل خواهد شد. سود واقعی تنها در روز معامله سنجیده نمی‌شود؛ زمانی تحقق می‌یابد که سازنده، سرمایه‌گذار و بهره‌بردار، همگی از انتخاب خود احساس رضایت پایدار داشته باشند.

اما فراتر از اقتصاد، آناهیتا درس مرزهای مسئولیت‌پذیری را به من آموخت: آدم می‌تواند آن‌قدر مسئولیت‌پذیر باشد که مسئولیت، او را از پا بیندازد. مسئولیت‌پذیری یعنی سهم خودت را با تمام وجود انجام دهی، نه اینکه بار متغیرها و رفتارهای خارج از اختیارت را به دوش بکشی.

کیفیت یک بنا فقط در مصالح آن خلاصه نمی‌شود؛ کیفیت روابط و سلامت روان کسانی که آن را بنا می‌کنند، در کالبد ساختمان جریان می‌یابد. اگر پروژه‌ای ساختمانی شایسته به جا بگذارد اما سازندگانش را فرسوده کند، هنوز چیزی در تعریف بنیادین کیفیت کم است.

بعضی پروژه‌ها ساختمان نمی‌سازند؛ سازنده را دوباره می‌سازند. — رسول دبیری